![DSC06217 bewerkt def 1000](https://vanmens.com/wp-content/uploads/DSC06217_bewerkt_def_1000.jpg)
Vijzelgracht, Amsterdam, 2024
Loop ik met mijn camera over straat, dan kijk ik vooral naar contrasten van licht en kleur. Waarom zou je dat palet aan kleuren wegfilteren om een beeld in grijstonen over te houden? Als je de kleuren weghaalt, dan moet dat iets aan het beeld toevoegen. Maar wat is dat dan? De wereld is kleurrijk en dat is altijd al zo geweest. Onze prehistorische voorouders maakte hun grottekeningen in kleur. En de beroemde sixtijnse kapel is een hoogmis van kleurgebruik. Zwart wit is volgens mij een technisch mankement in de evolutie van de beeldtechnologie. Pas in de jaren 60 van de vorige eeuw wordt kleurenfotografie gemeengoed. Een pionier op dit gebied is William Eggleston (1939, Memphis, Tennessee US) die in 1976 met een tentoonstelling in het MoMA de kleurenfotografie een podium gaf. Zijn beroemdste foto is een rood plafond (Untitled, Greenwood, Mississippi (1973)). Je leest het goed: een rood geschilderd plafond. Maar wel een kleur rood zoals het grote publiek dat daarvoor nog nooit hebt gezien. William Eggleston maakte zijn eigen afdrukken volgens de dye-transfer techniek. Deze techniek is, zeker in die tijd, complex en kostbaar. En dat is altijd zo gebleven. Zwart wit fotografie is relatief goedkoop en veel kranten bleven tot eind van de vorige eeuw in zwart wit verschijnen. Toen ik in de jaren 90 van de vorige eeuw leerde fotograferen stond ik dagenlang in de DOKA mijn zwart-wit films te ontwikkelen en af te drukken. Dankzij de analoge zwart-wit film heb ik leren fotograferen. En dankzij de digitale fotografie is de het dye-transfer systeem vervangen door Lightroom. En het kostbare afdrukproces is vervangen door een beeldscherm en de sociale media waarop iedereen zijn foto’s kan laten zien. De kleuren foto’s van William Eggleston zijn voor mij nog steeds een voorbeeld om na te volgen. Zijn boek ‘Los Alamos’ toont hij een fascinerend spel van contrasten in kleur en licht. Het licht en de kleuren in Los Alamos (New Mexico, USA) is echt een andere dan bij mij in Amsterdam. Het zoeken en het zien blijft hetzelfde.